Objava o promociji knjige Dijane Hrkalović na Međunarodnom sajmu knjiga u Novom Sadu otvara više pitanja nego što nudi odgovora. Ne zbog same činjenice da neko objavljuje knjigu – to je legitimno pravo svakog autora – već zbog konteksta u kome se to dešava i simbolike koja prati ovakav nastup.
Dijana Hrkalović je godinama bila jedno od najkontroverznijih imena u bezbednosnom aparatu Srbije. Njena karijera u MUP-u, političke veze i kasniji sudski procesi učinili su je figurom koja prevazilazi klasičnu administrativnu biografiju. Upravo zato pokušaj da se javnosti predstavi kroz knjigu, i to u formatu „limitiranog izdanja“ uz lično potpisivanje, deluje kao pažljivo režiran PR potez, a ne kao spontani ulazak u književnost.
Fotografija koja prati objavu dodatno pojačava utisak brendiranja. Estetika portreta – glamurozna poza, pažljivo stilizovan ambijent i fokus na naslov knjige – više podseća na lifestyle promociju nego na ozbiljan autorski iskorak. U tom smislu, knjiga se ne pojavljuje kao intelektualni doprinos javnoj debati, već kao instrument za kontrolu narativa i pokušaj redefinisanja ličnog imidža.
Posebno je problematično što se javnosti ne nudi transparentan uvid u sadržaj i teze koje knjiga zastupa. Da li je reč o ličnom obračunu sa bivšim saradnicima? O pokušaju reinterpretacije političkih i bezbednosnih događaja? Ili o selektivnom iznošenju činjenica koje odgovaraju autorki? Bez jasnih odgovora, promocija deluje kao nastavak političke komunikacije drugim sredstvima.
U društvu sa slabim institucionalnim poverenjem, svaka autobiografska ili „insajderska“ knjiga bivših funkcionera mora biti podvrgnuta kritičkoj analizi. Nije sporno da neko želi da iznese svoju verziju događaja; sporno je kada se takva verzija predstavlja bez ozbiljnog javnog preispitivanja, kao gotova istina.
Zato se promocija ove knjige ne može posmatrati izolovano, kao kulturni događaj. Ona je pre svega politički čin – pokušaj da se kroz tržište knjiga povrati uticaj, legitimitet i kontrola nad sopstvenom pričom. A upravo tu počinje prostor za kritiku: književnost ne bi smela da postane zaklon za nerešena pitanja iz sfere javne odgovornosti.
